Word Lid!

Word lid van de leukste volleybalvereniging in Amersfoort! Klik hier voor de mogelijkheden.

Dames 5 wint eerste wedstrijd van het seizoen

Afgelopen vrijdag wisten we de eerste wedstrijd op onze naam te zetten. De eerste twee sets werden moeizaam, doch gestaag met resp. 25-22 en 25-23 gewonnen. In de 3e en 4e set kwamen de tegenstandsters uit Almere wat beter in hun spel en wonnen de sets met licht gemak (25-13 en en 25-20).

Een vijfde set moest uitkomst bieden. Maar natuurlijk lieten we niet op onze kop zitten: we moesten en zouden deze set pakken. Met een paar goede servicebeurten liepen we uit naar 9-5. Nog even werd het spannend, maar dankzij de steun van andere Wilhelmina-teams sleepten we de vijfde set binnen. De eerste partijwinst van dit seizoen, na een zeer moeizame start in de derde klasse. Deze stijgende lijn gaan we natuurlijk voortzetten in het nieuwe jaar!

Maartje Venema
Dames 5

Lookalikes,

Een partijtje tegen de mannen van Prima Donna. Altijd garant voor een leuke en spraakmakende pot. Al is het maar dat het spraakwater van de mannen uit Huizen zeker zo veel bijdehante opmerkingen weet te produceren als wij. Eentje zelfs nog wel meer. Jawel, de illustere kaalkop. Ooit gaf onze clubzielenknijper uit Groningen hem een benaming die nu nog steeds de ronde doet. De Chromosomenman. Waarom? Waarschijnlijk omdat zijn verschijning hem deed denken aan mensen met een chromosoompje te veel of te weinig. Helaas ontbrak hij in dit team. Het team waar wij tegen speelden was prima, maar oer saai. Geen zak aan te beleven. Ok, weer een vijfsetter dan. Weer verliezen met meer punten voor dan tegen.

Deze week zag ik op uitzending gemist een aflevering van Ilja Gort. Mijn kinderen noemen hem steevast de “Frans-Nederlandse-wijngozer-met-de-koele-snor”. Voor wie het niet weet; hij is nog een Amersfoorter ook! Als de verwarming in zijn kasteeltje uitvalt kan hij altijd nog op de oer Nederlandse degelijkheid terugvallen. Om de een of andere reden moet ik bij het zien van die vent altijd aan Maarten denken. Lijkt hij erop? Nou, wellicht in de verte een beetje, al zou ik benieuwd zijn hoe Maarten zo’n snor staat. Bij Maarten kun je ook prima terecht voor een goed wijnadvies en zijn verhalen zijn minstens met evenzoveel bluf gevuld als die van de Frans-Nederlandse Bourgondiër. Maarten graaft in de grond naar zijn schatten. Ilja vindt ze er pal boven aan een mooie druiventak.

Hebben we dan nog meer lookalikes. Jazeker. Als ik het voetbalpraatprogramma op RTL zie en René van der Gijp weer eens hoor lullen, denk ik altijd: “Hé, lange kale kop met een donkere bril? Dat lijkt Bertus wel!” De één kletst alleen maar over voetbal, de ander alleen maar over volleybal. Bij Feije zou je met een beetje fantasie aan Herman van Veen kunnen denken, maar oké, ik ben in voor iedere andere suggestie. Feije is wel een heel klein beetje drukker van Herman. Geef Robert iets donkerder haar, een Amsterdams accent en onze eigen bloemenfluisteraar lijkt op Rob Verlinden van het RTL programma ‘Eigen Gruis en Puin’. Er is vast wel een boomlange basketbalspeler van enig allure die op Henk lijkt en voor Rob vinden we als mooiste jongetje van het team vast ook wel een filmsterretje. Rob Lowe lijkt me wel een goede . Hoef je aan de naam ook niet veel te verhaspelen. Ooit stond ik als zanger op de bühne en zei iemand mij dat hij een gelijkenis zag met Robert Plant, de zanger van Led Zeppelin. Ik kan u melden, de dagen van Stairway to Heaven liggen al lang achter me. Voel eerlijk gezegd meer bij Highway to Hell.

Wat moet je nou met die info? Spelen we er beter door, doen we nu anders naar elkaar? Welnee joh. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Al lijkt de één misschien een beetje op een beroemde ander, een chromosoompje er bij of er af, degene kan vast niet zo goed volleyballen als dat lullen aan de bar.

 

Marty

Een Moskoviczje,

Terwijl wij ons in het zweet werkten, werd Nederland bijgeleerd door Robert Dijkgraaf. De knappe DWDD- Princetonkop leerde ons over het ∞neindige. Net gezien op Uitzending gemist. De schoonheid van het getal. Overal te zien. Ga maar na: Wij verloren met 3-2. Speelden dus 5 sets. Grootste deel ervan eindigden we nadat de winnaar bij de 25 is. Mijn rugnummer is 25. Er waren 2 teams, 3 scheidsrechters. Wiskunde uitgelegd in gewone mensen taal. De scheids scoorde aanmerkelijk minder hoog. Op een schaal van 0 – 10? Op de schaal van richter, Celsius of Fahrenheit? Absolute vriespunt zou ik zeggen, de zwaarte in gewicht van haar beslissingen zo zwaar dat het zichzelf niet kan dragen ….. en ga zo maar door.

Bij onze wedstrijd hadden dus maar liefst 3 scheidsrechters de stoute schoenen aangetrokken. Of liever gezegd “de fluit opgepakt”, maar als je dat zegt moet je weer oppassen dat je niet te seksistisch over komt. De eerste fluitert was goed en sympathiek. Had in de maand Movember niet alleen de snor laten groeien, maar kon ook trots zijn op een forse baardgroei. De tweede was sympathiek slecht, consequent slecht ook. Oké, ze maakte veel fouten maar daarvan was op zijn minst nog 4 van de 10 beslissingen voor ons. De derde was een ijskast met gebrek aan reflectief vermogen. Bitch eerste klas. Ieder twijfelgeval was voor de thuisclub en een duidelijke voordeelbal voor ons werd aan de tegenstander gegeven als een dubbelfout.

Nu verlies je een wedstrijd niet snel van de scheids. Ik zeg altijd dat je daarvoor allang verzuimd hebt zelf punten te halen, maar deze dame had, zoals Brammetje het zou zeggen “een duidelijke schijn van partijdigheid”. Nu schijnt het met de maffiosi strafpleiter niet zo goed is gegaan. Meende hem laatst al te zien bij de voedselbank nadat hij bij de kringloop naar buiten kwam. Ik denk dat de scheids van vrijdag ook niet geschrokken zou zijn van verbale uitspattingen van wie dan ook. Je zou denken dat een scheidsrechter neutraal zou moeten zijn. In dit geval verwarde zij zichzelf waarschijnlijk met Vrouwe Justitia zelf. Het ontbrak nog net aan de blinddoek, want blind was ze wel degelijk. Ik heb sowieso niet echt een idee wie er aan een dergelijke klus begint. Een zielige poging om het gebrek aan overwicht op je werk te compenseren, geen stelling durven nemen en altijd neutraal blijven..thuis onder de plak bij je partner? Stemmen vast ook allemaal CDA. Vinden vast ook niks van de Pietendiscussie. Zouden ze eerst een assessment moeten doen voordat ze een licentie krijgen? Ben benieuwd naar de core op Ik-sterkte en flexibiliteit. Afgekeurd voor militaire dienst en blij dat ze toch nog een keer een uniform aan mogen?

Ach wat geeft het. Wij hadden gelukkig weer een keer een vijfsetter. Die hadden we al een week niet meer gehad. Wie weet was de wedstrijd wel afgekocht, heeft de scheids ook banden met de penose en was het team waar we tegenspeelde wel de penose zelf. Geen wonder dat we verloren. Zelfs met een stel door de wol geverfde, niet altijd even eerlijke mannen als wij, kun je het nooit winnen van zo een samenzwering als bij Keistad. Kan nog leuk worden als we samen in één halletje gaan spelen. Ook zo’n zin in de bardienst?

Marty

Deurmatmomentje,

Ik wist niet dat het woord bestond, maar het schijnt toch echt zo te zijn. Het moment dat er iets leuks op je mat valt en het hele gezin in juichen uitbarst. Vooral als het die wel befaamde blauwe enveloppe is. Ben benieuwd wanneer de naheffing komt. Aan de bar hebben we wekelijks een naheffing. Nu we eenmaal zoveel krediet bij de barjuf hebben opgebouwd dat ze vooraf al de frikandellen (of was het frikadellen?) in stukjes heeft gesneden, loopt de rekening per week meer omhoog. Het toch kale golvende voorhoofd van Feije vertoont nog meer fronsen. Als oudste van het stel mag hij de pot beheren en dat zorgt bij ons wekelijks voor vermaak. Het uitgangspunt is zo helder als wat: Iedereen stort een tientje per week. Maar dan de welbefaamde discrepantie tussen beleid en uitvoering: Wat nou als je vorige week niet hebt gestort, iemand anders de helft die deze week dubbel stort terwijl een ander met kleingeld de boel aanvult, maar net niet helemaal, terwijl er nog een rekening bij barjuf is te vereffenen? Paniek in de ogen van onze “Greate Pier” en de fronsen die zo diep zijn geworden dat Maarten spontaan de neiging krijgt er een archeologisch onderzoek op los te laten.

Je zou denken dat in de gedigitaliseerde werkelijkheid er een uitkomst moet zijn. Maar niet als je Feije heet en nog steeds geen Smartphone heeft. En gelijk heeft hij. Helemaal als ik zie hoe Henk sinds een week of wat probeert de wedstrijdformulieren digitaal in te voeren. Geeft zoveel gedoe dat hij er vrijwel wekelijks zijn warming-up door mist. Ach ja, ook de implementatie van deze vernieuwing kost zijn tijd. Mij scheelt het tijd, want als aanvoeder hoef ik na afloop alleen maar een vinkje te zetten dát we überhaupt gespeeld hebben. De bezwete vinger glijdt uit over het scherm en na drie pogingen is alles in orde.
Over uitglijden gesproken. De vloer was weer ouderwets vies en bij iedere afzet belandde je voet een halve meter naar achteren in plaats van omhoog. Als Maarten weg wilde rennen vanaf zijn penetratieplek ging hij in de pikstarthouding staan om niet weg te glijden. Gelukkig hebben we geen tweede scheids die met een pistool je afschiet voor een valse start. Ook de tegenstanders maakten bezwaar tegen de ondergrond, maar of het zin heeft gehad betwijfel ik. Ajax zeurt per slot van rekening ook over het plastic grasvloertje van PecZwolle en Heracles, maar ook die discussie is gedoemd te mislukken. Alleen maar emotie en oude sentimenten en weinig feitelijke onderbouwing. Niet zeuren jongens, gewoon spelen en blijven winnen. Gold ook voor ons en dat lukte ternauwernood. Voor het eerst sinds 4 wedstrijden eens geen vijfsetter. We zaten bijna uitgerust aan de bar. Op weg naar de volgende naheffing. En tsja, als we dan toch een schonere vloer, schone en op juiste temperatuur afgestemde douches, 10 soorten bier op de tap, extra mayo, Nevobo digitaal op orde en weet ik wat we niet meer willen, moeten we niet raar opkijken als we dan een extra blauw deurmatmomentje krijgen. Ook niet zeuren, gewoon betalen. Voor niks gaat de zon op. Er staat immers geen prijs of lol en geluk.

Marty

…waaronder 4 kinderen….

Afgelopen weekend hebben we toch wel een dieptepunt in onze democratie meegemaakt. Een duizendtal kinderen hebben door het hele land bruut vreedzame demonstraties verstoord tegen racisme. Hoe durfden ze. Wordt de kinderen geen moraal meer bijgebracht, zijn de ouders massaal onmachtig geworden? Foto’s op de voorpagina van kinderen met angst in de ogen om opgepakt te worden. Vroeger was een kind nog bang voor een Pietje. De uitslag in Gouda was 90 arrestaties, waaronder….

Nee hoor, weest niet bevreesd. Deze makker staakt zijn wild geraas wel. Deze jongen houdt van het kinderfeest, met alle egards, tradities, toeters en bellen. Bij mij gonst de stem van Jules Deelder in het hoofd: “wat zwart is, moet zwart blijven”  Laten we wel wezen, je kunt overal een punt van maken. De kleur van de pepernoten bijvoorbeeld. Zo bruin als maar zijn kan. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook witte, of lichtbruine. En moet er dan geen protest komen van de ridiculisering van die man met tabberd en lange witte baard. Het is Movember en van mij mag hij een snor laten staan, maar is een baard tot aan de navel niet wat te veel van het goede? En wat te denken van Wilders die doorgeslagen is en analoog aan de Sint zijn haar al jaren in de waterstofperoxide zet. Wat de Sint aan zijn kin heeft hangen, zit bij hem bovenop zijn kop. Zijn wetsvoorstel om alle Pieten zwart te houden snap ik al helemaal niet. Eerst wil hij de zwarten het land uit, nu moeten ze als zwarten weer blijven? Verwarde wereld allemaal.

 

Bij onze wedstrijd werd niet gezwartepiet. Is dat eigenlijk wel een werkwoord? Moet haast wel, want zo rond 5 december werken die lui zich het zweet in de bilnaad. Nou, wij ook. De 4e 5-setter op rij en helaas viel de score net verkeerd uit voor ons. Niet getreurd, het was een competitiewedstrijd en we krijgen over een half jaar weer een kans tegen de boeren uit Eemnes. Heel anders ging het bij een voetbalwedstrijdje in Deventer die uitliep op een vette knokpartij. Ze namen blijkbaar de term Knock-outfase in de bekerronde iets te letterlijk. Nee, dat zie je bij ons niet gebeuren. Na afloop gewoon handjes schudden, aan het bier met veul patat. We lachen en drinken met elkaar en iedereen staat er weer gekleurd op. Geen discussies over wat wel en niet is toegestaan, of iemand zich achtergesteld voelt omdat hij te dik, te lang, te kaal, te wit, te rood, te groot of wat dan ook is. Alle soorten en maten en ja alle kleuren zijn even veel waard.

 

En  laten we wel wezen…welke kleur vormt zich vanzelf als je alle kleuren mengt….Juist: Zwart

 

Marty

Angstgegner,

IJsland is voor Holland en Holland zelf weer voor Guus. Pec-Zwolle was het voor Ajax en Ajax hoopte het voor FC Barcelona te zijn. Keep on dreaming. Elk team heeft er wel eentje.. Twee weken geleden waren wij het voor Switch, afgelopen week was het andersom. Bertus zijn Angstgegner was de verrotte spier in zijn bil, die van mij in mijn kuit, voor Robert was het de milde ebola-variant en voor Maarten zijn rug. Voor de rest van het team was het Oh-fock-Lovoc.

Angst is een emotie veroorzaakt door een waargenomen of beleefde bedreiging en die meestal leidt tot een vermijding of ontwijking daarvan.” Angst is een vreemd verschijnsel. Het gaat onder je huid zitten en voor je het weet beïnvloedt het je handelen nog voor je goed en wel door hebt dat je ergens angstig over bent. In ons geval was dat best vreemd, want zowel Switch als Lovoc waren voor ons vrijwel nieuwe teams. Van een al eerder waargenomen of beleefde dreiging kan dus geen sprake zijn. Tegen Switch doken we, weliswaar tevergeefs, naar iedere bal. We waren voor de duvel niet bang. In de verdediging waren we al blij als we de bal raakten. Stond een divisiemannetje de ballen zo hard in te spijkeren dat de nagels van de verdedigers nu nog in de sportvloer zitten. Maar toch een heerlijke wedstrijd. Spelen op het top van onze kunnen en nipt verliezen. Tegen Lovoc waren we ook degelijk en rotsvast…..aan de grond genageld!!! Als heipalen in de sompige veengronden. Er was geen beweging in te krijgen. Spelen op het diepst van ons kunnen en nipt winnen. Sport is emotie. Kweenie hoor, maar die eerste versie voelde gek genoeg toch een stuk leuker.

Als die eerdere wedstrijd niet zo goed was gegaan zou je bij de laatste gemakkelijk kunnen denken dat het aan de leeftijd ligt. Dat we ieder seizoen iets trager worden, iets meer pijn voelen. Als dat eenmaal onder je huid gaat zitten worden we straks zelf echt onze eigen angstgegner. Mijn fysio zei al dat het op onze leeftijd de kunst is zo lang mogelijk gelijkmatig te blijven bewegen, zonder pieken of dalen. Klinkt op zich wel verstandig, maar is ook best een beetje saai. Kost hem bovendien zijn broodwinning. Zolang wij namelijk nog proberen op de top van ons kunnen te spelen houdt hij wel werk. Firma “Kraak maar Raak” als sponsor op de nieuwe shirts??

Afgelopen weken zijn er een paar van de Angstgeners van James Bond overleden. Eerst Jaws en later die week de Voodoo-man uit Live and Let Die. Zo zie je maar, als je maar lang genoeg doorspeelt en niet van ophouden weet, haken je tegenstanders vanzelf wel eerder af. Hoef je nergens bang meer voor te zijn en daar kan ik vrede mee hebben. Je kunt er uiteindelijk een Nobelrpijs mee krijgen, want zoals Malala al zei: “Echte vrede is de afwezigheid van angst.”

Marty