Vacatures!

Voor het komende seizoen hebben we de volgende vacatures:

  1. Trainer H1.
  2. Secretaris (Bestuur).

Help de vereniging en meld je aan!!

 

Word Lid!

Word lid van de leukste volleybalvereniging in Amersfoort! Klik hier voor de mogelijkheden.

Kan het nog erger?

Na de vorige wedstrijd had ik effe geen zin om te schrijven. Dat komt de volgende keer wel, dacht ik. Inspiratie genoeg, omdat we na de wedstrijd op zaterdag gingen eten bij de plaatselijke Sushitent. De fukishima-grappen waren niet van de lucht. Alles wat licht gaf was immers verdacht, minimaal besmet en het toetje met vuurwerk nog het meest. Of de ontgifting van de dag erna nu de alcohol of de straling betrof, laat zich raden.

Maar net als je denk dat de wereld niet nog slechter en besmeurd kan zijn, wordt je opnieuw geconfronteerd met de malversaties van de SRO. En wat nog meer bijzonder is,…we verbazen ons er ook nog over. Afgelopen maandag was al de aankondiging van het Armegaddon; de bar was dicht gedaan door de barjuf vanwege “privéomstandigheden”. Toch een rare uitdrukking. Iedereen heeft privéomstandigheden. De mijne is momenteel fortuinlijk. Ik zit in de tuin met mijn gezin, aan een witte wijn, met toastjes en nootjes. Toch denkt iedereen direct aan een dramatische gebeurtenis en in het geval van de barjuf was dat ook zo De dame in kwestie verdiend ons respect en nog meer ons medeleven. Kan iedereen overkomen en als je als bedrijf dat op maandag weet heb je dinsdag toch al wel vervanging geregeld….toch?? Helaas, we hebben het over de SRO. Waar de afkorting voor staat heb ik vorig jaar al een keer trachten vast te stellen, maar na afgelopen week kan ik daar wel weer een pagina vol aan toevoegen. De deur was bij aankomst dicht. Ach, dat hebben we eerder meegemaakt en met de teams uit Loosdrecht begon het op het plein zowaar gezellig te worden. Rob haalde alvast zijn gereedschap uit de tas, maar Hans regelde al een door hem zelf begeleide boefje. In no-time was de deur open. Hans blij, want het ventje was duidelijk nog steeds op het slechte pad. In gedachten had Hans de verlenging van het PGB-tje al verzilverd. Maar goed, we waren binnen. Volgende hindernis: de kleedkamers waren nog dicht. De mannen trokken zich er niks van aan en gebruikten de gang als kleedhok. De vrouwen waren duidelijk preutser en zaten met zijn allen in één toilet. Dolle boel daar binnen. Op de gang was hier en daar een bescheiden gilletje te horen en wij konden slechts raden welk lichaamsdeel per ongeluk werd aangeroerd.  Een prachtig schouwspel was het gevolg. De dames betraden het veld met de broek achterstevoren, een shirt binnenstebuiten en onder uit de broekspijp sleepte nog een stuk toiletpapier na. Tijdens de wedstrijden, die ondanks vet verlies van onze zijde nog niet half zo dramatisch was als het management van de SRO, gingen zowaar de kleedkamers open. De douche was veilig gesteld en er gloorde hoop op een bar. Verliezen is erg, maar als het aan de bar gezellig is, ben je dat snel vergeten. IJdele hoop. De bar was en bleef enorm dicht. Het streelt ons dat we die positieve hoopvolle kant van het leven nog steeds in ons hebben, want de realiteit is vele malen harder. Helemaal als de SRO er bij betrokken is.  En dus werden we boos, verdrietig, teleurgesteld en gelaten door elkaar heen. Sommigen wilde een volksgericht. Opknoping van de verantwoordelijke middelman. Wereldwijd was het aantal executies afgenomen, maar als het aan ons lag werd het publiekelijk stenigen weer ingevoerd. Op het plein voor de sporthal met naderhand een hapje en drankje in de kantine. Anderen gunde de SRO wel eerst een juridische strijd, maar als de term “sue the bastards” al wordt geschald en er een jury door ons wordt geformeerd die de uitspraak bepaald, vrees ik dezelfde uikomst.  

Is dit allemaal dan echt zo gebeurd? Welnee. We zijn een bescheiden en beminnelijk volk. Volleyballers gaan niet op de barricade, we drijven de ME niet terug tot in de thuishonk. Voor ons geen item op radio 1 of Nieuwsuur. We verzoenen ons met de soms vervelende werkelijkheid, beschikken in ons lot en zoeken oplossingen daar waar mogelijk. En dus reden Hans en ik om 21.30 uur naar de Plus om bier, nootjes en worst te halen. Gratis voor ons volk en dubbel betalen voor de tegenstander, want voor niks gaat de zon op.  Zo maakten we van de nood een deugd, van een probleem een oplossing en van een verloren wedstrijd een leuke avond.


Marty.

Dames 5 Kampioen !!

Dames 5 Kampioen 2014

Dames 5 Kampioen 2014

Lentekriebels,

Terwijl de meeste mannen van het team zich in de late nazomer van hun leven bevinden en bij een klein deel zelfs de herfst al aan de deur klopt, is buiten de natuur aan het ontwaken. Maanden lang is het buiten stil geweest. Een enkele winterwandelaar die stil de heide beproeft. Maar nu staan de parkeerplekken weer vol. Daar waar vorige week nog de wilde zwijnen liepen, struint nu de mens. In al zijn glorie en in vele soorten. File lopen in het bos. Onze wedstrijd kondigde de mooie tijd al aan. Alles lukte, het was leuk, olijk en vrolijk. Het team had net zijn derde schotel “flamoes de boeuf pulvériser” achter de kiezen toen Bertus, na onze winstpartij van afgelopen vrijdag, zei zich te verbazen over dat er zoveel verschillende mensen waren.  Ooit maakte een vriend van me zo’n soort opmerking; naar buiten kijkend vanaf de achterbank prevelde hij: “In de wereld is er van alles.”  Geen woord aan gelogen en het heeft de onschuld van een driejarige, alleen is de persoon in kwestie allang de dertig gepasseerd.

De lente liet vandaag al die verscheidenheid zien. Ik kom net terug van een middagje klussen aan mijn zeilboot. Op het plein waar de boten op de kant staan was het een waar symfonie van schuurmachines. Als je de tijd nam om te luisteren was er een ritme te ontdekken. Schönberg is er niks bij. Terug in het dorp bromden de hogedrukspuiten een stuk lager. De schuurapparaten staan in Fis, de hogedrukmonsters pruttelen in D-mineur. De vogels fluiten er als violen doorheen en de rij wauwelende mensen bij de ijssalon fungeren als het applaus van het publiek. De motoren kruipen weer uit de schuur. Overal zie je hoogblonde dames met Gucci-zonnebrillen in cabrio-4×4 SUV’s rijden. De ANWB heeft zelfs een code Oranje afgegeven. Wie let er op het verkeer met zoveel oogstrelend moois? Broeken worden ingeruild voor rokjes en zelfs de muziek klinkt vrolijker. Kan ook komen omdat radio 2 deze week alleen maar plaatjes draait uit de jaren ’80. Zelf de nostalgie van doemdenken, de bom, New Wave en neerslachtige  the Cure klinken ineens leuk. Had ik het een maand geleden gehoord, had ik suïcide overwogen. Nu niet. Nu kriebelt de lente.

Toch is het raar. Nog geen twee weken geleden keken we naar de Poetins feestje in Sotsji en ook deze week nog zien we skiërs met een blinde geleidemens de berg afstorten. De eerste Nederlander is met skiën al uit de bocht gevlogen. Vast een wax-probleem. Hij baalt als een stekker, want zijn prothese ligt nog boven. Niet ver er vandaan is het stuk minder gezellig. Ruzie om een Schiereilandje. Poetin heeft ouderwets landjepik tot Olympische sport verheven. Heeft thuis een zandbak staan in de vorm van de voormalige Sovjet Unie. Gooit zijn mes, trekt een lijn en snijdt de Baltische staten aan. Voor je het weet wordt Polen weer ingelijfd en  is de dreiging van de bom weer terug.  We schijnen er hier nog wel een paar te hebben liggen.

Nee, dan liever in de naïeve onschuld van Nederland blijven. Het land van aangeharkte perkjes, schone stoepjes, mooi snelwegen en carpoolstroken. De lente is dan wel begonnen, maar de bebossing is nog niet dichtgegroeid.  Zet de toupet op want de zon weerkaatst in het felle zonlicht.  


Marty.

Het zuur,

“Acht bier? Sorry, het koolzuur is op.” Met die legendarische woorden zette de SRO zich andermaal weer eens te kijk. Je speelt een wedstrijd, sleept voor de poorten van de hel nog net een 3-2 er uit om dan doodleuk te horen dat je het gerstenat als een bouwvakker naar binnen moet gieten. De tap geeft geen bubbels meer. Iedereen aan de fles.

In de herinnering galmt de rauwe stem van Johnnie van Doorn nog na terwijl hij als Johnny de Selfkicker een voordracht deed op het boekenbal: Uhhverdrriet in het ahhzuuurrr…”.  Nou, verdrietig is het en op was het ook. Behalve in de benen van de mannen van Keistad. Haha. Daar zit het melkzuur er nu nog zwaar in. Evenals de pé. Na de wedstrijd gemorrel in de kleedkamer want het team voelde zich zwaar zuur. Dachten even een wedstrijdje binnen te halen, maar de finish werd een Koen Verweijtje. Met drieduizendste van een seconde wonnen wij. De grappen in de bar waren natuurlijk niet van de lucht: Koolzuur – zuurkool – zuurstokken –koolzaad – zaadlozing. Jawel, we zijn weer thuis.

Over zaadlozing gesproken; leuk onderzoekje deze week naar de ouder wordende vaders en de correlatie met psychische aandoeningen bij hun kinderen. Ach, als ik de teamtafel rondkijk zie ik die aandoeningen eerder bij de vaders. Van ADHD tot PDDNOS. Van theatrale gedragsstoornis tot zwaar narcisme. Vul maar in wie wat heeft. Alleen Bordeline ontbreekt. Maar ja, da’s dan ook weer zo’n vrouwenkwaaltje. Ze hebben er allemaal last van, minimaal eens per maand. Nu moet ik oppassen want mijn vrouw  is hier in de buurt en voor je het weet sta je op straat. Eén op de drie huwelijken loopt stuk en dat gemiddelde hebben wij in ons team nog niet gehaald. Ook ik sleep me nog zonder kleerscheuren door de jaren heen en blij toe, want zo’n echtscheiding geeft een boel ellende . Helemaal als je dan ook nog een minnares bij bedenkt. Veel te veel gedoe. Mijn vrouw en ik hebben de afspraak dat als ik er aan eentje wil beginnen, zij degene is die de dame in kwestie mag uitzoeken. Dat geeft zegt maar meer draagvlak. Mag zij van mij naar een George Clooney film. Robert is schijnbaar ook al aan het oefenen en had iets te veel Midalgan op zijn snikkel gesmeerd. Is thuis zwaar aan het oefen: “drop and give me twenty Cock-push-ups”.

Nog een leuk onderzoekje dat als je maar lang genoeg met elkaar om gaat je meer op elkaar gaat lijken en zelf de bioritme op elkaar afstemt. Ik kijk weer de tafel rond en zie de haarlijn bij bijna iedereen tot 10 centimeter boven de wenkbrauw opgetrokken. Bij de damesteams zijn ze allemaal tegelijk ongesteld. Ben ik effe blij dat we niet aan korfbal doen. Dat wordt een bende met dat gezamenlijk douchen.

Affijn, zit er nog enige lijn in dit verhaal? Welnee. Ik schrijf gewoon een eind van me af. De betere verhalen, de spitsvondigheid, de dubbelzinnigheid en afgeronde gehelen, die komen vanzelf wel weer een keer. Die houdt u tegoed, want wat in het vat zit……..


Marty.

Beachen na het indoor seizoen

Beste Volleyballers,

Zoals elk jaar kan er door de liefhebbers weer worden gebeached op de maandagavond bij het Henschotermeer na de laatste maandag trainingsavond van het seizoen. Dus ruil je   indoor kleding om voor je beach outfit en kom !!! Tijden zijn zo rond 19:30 tot zonsondergang.

Houd de website in de gaten voor meer info.