Word Lid!

Word lid van de leukste volleybalvereniging in Amersfoort! Klik hier voor de mogelijkheden.

Deurmatmomentje,

Ik wist niet dat het woord bestond, maar het schijnt toch echt zo te zijn. Het moment dat er iets leuks op je mat valt en het hele gezin in juichen uitbarst. Vooral als het die wel befaamde blauwe enveloppe is. Ben benieuwd wanneer de naheffing komt. Aan de bar hebben we wekelijks een naheffing. Nu we eenmaal zoveel krediet bij de barjuf hebben opgebouwd dat ze vooraf al de frikandellen (of was het frikadellen?) in stukjes heeft gesneden, loopt de rekening per week meer omhoog. Het toch kale golvende voorhoofd van Feije vertoont nog meer fronsen. Als oudste van het stel mag hij de pot beheren en dat zorgt bij ons wekelijks voor vermaak. Het uitgangspunt is zo helder als wat: Iedereen stort een tientje per week. Maar dan de welbefaamde discrepantie tussen beleid en uitvoering: Wat nou als je vorige week niet hebt gestort, iemand anders de helft die deze week dubbel stort terwijl een ander met kleingeld de boel aanvult, maar net niet helemaal, terwijl er nog een rekening bij barjuf is te vereffenen? Paniek in de ogen van onze “Greate Pier” en de fronsen die zo diep zijn geworden dat Maarten spontaan de neiging krijgt er een archeologisch onderzoek op los te laten.

Je zou denken dat in de gedigitaliseerde werkelijkheid er een uitkomst moet zijn. Maar niet als je Feije heet en nog steeds geen Smartphone heeft. En gelijk heeft hij. Helemaal als ik zie hoe Henk sinds een week of wat probeert de wedstrijdformulieren digitaal in te voeren. Geeft zoveel gedoe dat hij er vrijwel wekelijks zijn warming-up door mist. Ach ja, ook de implementatie van deze vernieuwing kost zijn tijd. Mij scheelt het tijd, want als aanvoeder hoef ik na afloop alleen maar een vinkje te zetten dát we überhaupt gespeeld hebben. De bezwete vinger glijdt uit over het scherm en na drie pogingen is alles in orde.
Over uitglijden gesproken. De vloer was weer ouderwets vies en bij iedere afzet belandde je voet een halve meter naar achteren in plaats van omhoog. Als Maarten weg wilde rennen vanaf zijn penetratieplek ging hij in de pikstarthouding staan om niet weg te glijden. Gelukkig hebben we geen tweede scheids die met een pistool je afschiet voor een valse start. Ook de tegenstanders maakten bezwaar tegen de ondergrond, maar of het zin heeft gehad betwijfel ik. Ajax zeurt per slot van rekening ook over het plastic grasvloertje van PecZwolle en Heracles, maar ook die discussie is gedoemd te mislukken. Alleen maar emotie en oude sentimenten en weinig feitelijke onderbouwing. Niet zeuren jongens, gewoon spelen en blijven winnen. Gold ook voor ons en dat lukte ternauwernood. Voor het eerst sinds 4 wedstrijden eens geen vijfsetter. We zaten bijna uitgerust aan de bar. Op weg naar de volgende naheffing. En tsja, als we dan toch een schonere vloer, schone en op juiste temperatuur afgestemde douches, 10 soorten bier op de tap, extra mayo, Nevobo digitaal op orde en weet ik wat we niet meer willen, moeten we niet raar opkijken als we dan een extra blauw deurmatmomentje krijgen. Ook niet zeuren, gewoon betalen. Voor niks gaat de zon op. Er staat immers geen prijs of lol en geluk.

Marty

…waaronder 4 kinderen….

Afgelopen weekend hebben we toch wel een dieptepunt in onze democratie meegemaakt. Een duizendtal kinderen hebben door het hele land bruut vreedzame demonstraties verstoord tegen racisme. Hoe durfden ze. Wordt de kinderen geen moraal meer bijgebracht, zijn de ouders massaal onmachtig geworden? Foto’s op de voorpagina van kinderen met angst in de ogen om opgepakt te worden. Vroeger was een kind nog bang voor een Pietje. De uitslag in Gouda was 90 arrestaties, waaronder….

Nee hoor, weest niet bevreesd. Deze makker staakt zijn wild geraas wel. Deze jongen houdt van het kinderfeest, met alle egards, tradities, toeters en bellen. Bij mij gonst de stem van Jules Deelder in het hoofd: “wat zwart is, moet zwart blijven”  Laten we wel wezen, je kunt overal een punt van maken. De kleur van de pepernoten bijvoorbeeld. Zo bruin als maar zijn kan. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook witte, of lichtbruine. En moet er dan geen protest komen van de ridiculisering van die man met tabberd en lange witte baard. Het is Movember en van mij mag hij een snor laten staan, maar is een baard tot aan de navel niet wat te veel van het goede? En wat te denken van Wilders die doorgeslagen is en analoog aan de Sint zijn haar al jaren in de waterstofperoxide zet. Wat de Sint aan zijn kin heeft hangen, zit bij hem bovenop zijn kop. Zijn wetsvoorstel om alle Pieten zwart te houden snap ik al helemaal niet. Eerst wil hij de zwarten het land uit, nu moeten ze als zwarten weer blijven? Verwarde wereld allemaal.

 

Bij onze wedstrijd werd niet gezwartepiet. Is dat eigenlijk wel een werkwoord? Moet haast wel, want zo rond 5 december werken die lui zich het zweet in de bilnaad. Nou, wij ook. De 4e 5-setter op rij en helaas viel de score net verkeerd uit voor ons. Niet getreurd, het was een competitiewedstrijd en we krijgen over een half jaar weer een kans tegen de boeren uit Eemnes. Heel anders ging het bij een voetbalwedstrijdje in Deventer die uitliep op een vette knokpartij. Ze namen blijkbaar de term Knock-outfase in de bekerronde iets te letterlijk. Nee, dat zie je bij ons niet gebeuren. Na afloop gewoon handjes schudden, aan het bier met veul patat. We lachen en drinken met elkaar en iedereen staat er weer gekleurd op. Geen discussies over wat wel en niet is toegestaan, of iemand zich achtergesteld voelt omdat hij te dik, te lang, te kaal, te wit, te rood, te groot of wat dan ook is. Alle soorten en maten en ja alle kleuren zijn even veel waard.

 

En  laten we wel wezen…welke kleur vormt zich vanzelf als je alle kleuren mengt….Juist: Zwart

 

Marty

Angstgegner,

IJsland is voor Holland en Holland zelf weer voor Guus. Pec-Zwolle was het voor Ajax en Ajax hoopte het voor FC Barcelona te zijn. Keep on dreaming. Elk team heeft er wel eentje.. Twee weken geleden waren wij het voor Switch, afgelopen week was het andersom. Bertus zijn Angstgegner was de verrotte spier in zijn bil, die van mij in mijn kuit, voor Robert was het de milde ebola-variant en voor Maarten zijn rug. Voor de rest van het team was het Oh-fock-Lovoc.

Angst is een emotie veroorzaakt door een waargenomen of beleefde bedreiging en die meestal leidt tot een vermijding of ontwijking daarvan.” Angst is een vreemd verschijnsel. Het gaat onder je huid zitten en voor je het weet beïnvloedt het je handelen nog voor je goed en wel door hebt dat je ergens angstig over bent. In ons geval was dat best vreemd, want zowel Switch als Lovoc waren voor ons vrijwel nieuwe teams. Van een al eerder waargenomen of beleefde dreiging kan dus geen sprake zijn. Tegen Switch doken we, weliswaar tevergeefs, naar iedere bal. We waren voor de duvel niet bang. In de verdediging waren we al blij als we de bal raakten. Stond een divisiemannetje de ballen zo hard in te spijkeren dat de nagels van de verdedigers nu nog in de sportvloer zitten. Maar toch een heerlijke wedstrijd. Spelen op het top van onze kunnen en nipt verliezen. Tegen Lovoc waren we ook degelijk en rotsvast…..aan de grond genageld!!! Als heipalen in de sompige veengronden. Er was geen beweging in te krijgen. Spelen op het diepst van ons kunnen en nipt winnen. Sport is emotie. Kweenie hoor, maar die eerste versie voelde gek genoeg toch een stuk leuker.

Als die eerdere wedstrijd niet zo goed was gegaan zou je bij de laatste gemakkelijk kunnen denken dat het aan de leeftijd ligt. Dat we ieder seizoen iets trager worden, iets meer pijn voelen. Als dat eenmaal onder je huid gaat zitten worden we straks zelf echt onze eigen angstgegner. Mijn fysio zei al dat het op onze leeftijd de kunst is zo lang mogelijk gelijkmatig te blijven bewegen, zonder pieken of dalen. Klinkt op zich wel verstandig, maar is ook best een beetje saai. Kost hem bovendien zijn broodwinning. Zolang wij namelijk nog proberen op de top van ons kunnen te spelen houdt hij wel werk. Firma “Kraak maar Raak” als sponsor op de nieuwe shirts??

Afgelopen weken zijn er een paar van de Angstgeners van James Bond overleden. Eerst Jaws en later die week de Voodoo-man uit Live and Let Die. Zo zie je maar, als je maar lang genoeg doorspeelt en niet van ophouden weet, haken je tegenstanders vanzelf wel eerder af. Hoef je nergens bang meer voor te zijn en daar kan ik vrede mee hebben. Je kunt er uiteindelijk een Nobelrpijs mee krijgen, want zoals Malala al zei: “Echte vrede is de afwezigheid van angst.”

Marty

Relatief goed

“Geen Ebola, maar Malaria”, kopte het push bericht dat ik zojuist op mijn mobiel ontving. Tsja, alles is relatief en in dit geval voor de patiënt in kwestie ook goed. Overigens voor ons ook, want daarmee blijft de gevreesde ziekte nog even buiten het land. Het glas is niet halfleeg, maar half vol. Je hebt geen honger, alleen maar trek. Of bij onze vrijdagavond wedstrijd ook alles relatief was valt te bezien. Was de aanval vól in het net, of er net niet over? Een serveerfout of goed gedaan met net te veel risico? De verdedigende tegenstander dat ene moment op de goede plek. De bal net naast de lijn, of was de lijn te dun?

Ik kan u melden. Na een avondje in de Topsporthal van Almere, prijs je je niet alleen relatief, maar zelfs absoluut gelukkig met de SRO. Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen, maar het is werkelijk waar. Topsport is er allang niet meer en als alle clubs die er spelen failliet gaan, moet je toch iets gaan afvragen waar dat aan ligt. Welnu, wij weten het antwoord wel. De zaal wordt gerund door mensen met een shirt aan waarop staat “Gemeente Almere”. Hoe sneu is dat! Nu beschouw ik mezelf als een positief mens. In vrijwel alle gevallen is bij mij het glas half vol. Nou, in dit geval zeker. MET SCHUIM JA!!! De rest zat vol lauw bier. De uitbater bleek van het ambtenarensoort dat is vergeten op te letten op school . Geen reservevat paraat, maar die pas aansluiten als de ander echt helemaal leeg is. En zolang er nog schuim in zit, is hij niet leeg…toch? De wachttijden voor het bier was daarmee langer dan de aanvraag voor een bouwvergunning. Ik snap in één keer waarom die IJshal dus niet doorgaat in de polder als je wilt dat er nog voor 2050 WK geschaatst wordt. Ok, terug naar de bar, waar Feije wortel stond te schieten tijdens het wachten op een schaal patat. Schaal was de correcte weergave, maar als je drie porties geeft aan een groep hongerige 50-ers valt ook dat zwaar tegen. Nadat de barambtenaar meer zweet had verspild dan bier in ons glas, besloot hij toch maar over te gaan op flesjes bier. Opluchting alom, jolijt, jawel en hop, eindelijk uitzicht op het heerlijke gerstenat. Damned, ook deze was lauwer dan het zweet op het voorhoofd van het barambtenaartje. Mag er alsjeblieft een wet komen tegen deze stad?

Alle teams om ons heen leken er aan gewend, want ik zag nergens verontwaardigde, of zelfs maar verbaasde gezichten. Lijkt erop dat de mens snel went aan zijn eigen leefomstandigheden. Ik hoor de negertjes in China ook niet meer klagen over hun tekortkomingen. Het trieste van die gedachte drong wel tot me door, want nog effe en wij gaan ook zomaar akkoord met de malversaties van de SRO.
Tijd voor protest in Almere dus. Ik zeg; Hansje Brinker, trek je duim uit de dijk (verhaal was blijkbaar sowieso niet door ons verzonnen. Blijkt volgens Maarten een Amerikaan te zijn, die het bedacht om toeristen te trekken. Alsof die naar een dijk komen kijken. Ja, de Zeedijk en alles wat er een vierkante kilometer omheen ligt en tsja, daar worden de toeristen wel getrokken). Almere; onder water ermee. Geef ons een groot zeilgebied terug. Laat de paling weer glibberen, de Urker vissers weer terug, Spakenburg weer een zee. Wellicht nog een verdwaalde Almeerder torenflat die er bovenuitkomt, maar de rest mag koppie onder. In de winter bevriest de boel toch wel , dus een schaatshal heb je dan ook niet nodig. Vanaf Muiden tot aan Kampen, alles weer aan zee.

En de wedstrijd dan? Ach, winnen tegen een team dat net uit de lagere klasse komt en dan relatief gezien wel goed.

 

Marty.

Dreiging

`Zitten onze ballen in jullie zak?

Het duurt effe voordat het dubieuze van deze vraag tot me door drong en ik dacht dat het een spannend avondje kon worden. Straks zetten we nog een paal neer en gaat de voorzitter er omheen naar boven draaien. “You can leave your hat on” schalt uit de boxen. Bestuurlijke Poledancing. Komt de burgervader ook nog langs? Is het hem ook naar zijn bolsius gestegen?

Maar dan dringt de waarheid even heel anders door. De dame in kwestie keek ons te doordringend aan. Aan de bar ontstond een beangstigend sfeertje. Het terrorisme alarm was die middag zwaar verhoogd en tsja…als blikken ook kunnen doden!! Was zij er eentje? Weliswaar geen burka of niqaap, maar zag ik daar geen beharing tussen de neus en lippen? Ieder afwijkend gedrag kan wijzen op gevaar, iedere bobbel op een handgranaat. In dat geval moeten we bij een aantal mannelijke spelers toch echt een verder controleren of de verdikking in de schaamstreek wel van eigen makelij is. Wie biedt zich aan? Nou, daar was hier geen wijfel over en wij stonden zeker op haar lijstje.

We hadden net onze wedstrijd gespeeld, genoten van een biertje na 3-2 winst en hadden nog niet gedouched. In wedstrijd kleding dus. Welbeschouwd zou je dit kunnen beschouwen als een uniform. Oh help. We’re screwed. Hel en verdoemenis, praat ik nog engels ook. Oh shit, uh ships, ik vloek.. Ieieieks. Ze vraagt ook nog eens naar een mes. Wat is ze van plan? Onwillekeurig trek ik de kraag van mijn jasje iets op.

De waarschuwing van vandaag gold alleen de reizende uniformisten. Of zou het de rijzenden betreffen? Zou een beetje moslimterrorist het verschil in betekenis weten tussen de lange en de korte ei/ij of kijken ze niet zo nauw? Moet is ons geval niet zo’n probleem zijn want ‘rijzen’ doen we allang niet meer. Ja, Henk dan, maar dat is meer zijn rijzige gestalte. Of Maarten, die met zijn rijzende stem zo hard galmt dat de ramen uit de sponningen trillen. Weer een mooi klusje voor het illustere duo Rob & Ruud. Pas op dat je geen uniforme werkkleding draagt.

Na de wedstrijd tellen bij Heren1. Eerst snel douchen en de gewone kloffie aantrekken. Je kan immers nooit weten.

Straks moet ik op de terugweg over de grens van Utrecht naar Gelderland. Daar staan altijd een handje vol PPV-ers te posten of er niet toevallig een aantal allochtonen Hoevelaken in komen. Twee keer hebben ze met de ogen geknipperd, want het witste dorp van Nederland telt welgeteld twee buitenlandse gezinnen. Maar hoe herken ik het PVV volk als ze geen NSB-uniform meer dragen. De koppen kaalgeschoren? Ja, dat heb ik ook en voor mij mag mijn buurman weer Turks zijn. Veel verder zullen de gesprekken over de heg niet gaan dan: “Allesh goed vrou kiender…bijsjlag” en alles “ishj altijd moeilijk”. Zou ik ook zeggen als men dreigt je kop er af te rukken. En dat allemaal voor een handje vol maagden in de hemel. Ik bedoel maar, denk eens na; 72 maagden om je sexuele driften op de botvieren, …in de eeuwigheid. De Eeuwigheid! Hallo!! Enig idee hoe lang dat is? Nee? Ik ook niet, maar volgens mij ben je al snel door je voorraadje heen. Nee, planning en vooruit kijken is blijkbaar niet bepaald het sterkste punt van de doorsnee moslimterrorist.

Maar het valt allemaal gelukkig mee. Onterechte bangmakerij. Het mesje was voor de appeltaart omdat er iemand jarig was en er was een bal van D2 in de zak van H2 gekomen. Zucht van verlichting gaat op. Alles is weer normaal. Razi, doe ons nog een rondje en ach, vul de teamschotel nog eens aan. Doe ook maar een schaal patat. “De saus?” vraagt ze. “witte of bruine?”. We kijken toch eens om ons heen of er geen blikken in de nek prikken en slechts voor de zekerheid wijzen we haast ongemerkt de fles met mayo aan. Je kan nooit weten.

 

Marty

De kop is er af

“Ja, dat zei die IS-extremist ook”.

Het was nota bene Hans die de opmerking maakte terwijl we in de kantine van Nederhorst aan een biertje nipten. Nadat hij (en daarmee ook het hele team) afgelopen voorjaar werd opgeschrikt door de verdwijning van zijn dochter, heeft de hele zomer in het teken gestaan van de grens tussen hoop en vrees, onrust en berusting, gekte en realiteitszin en ja, uiteindelijk leven en dood.  Deze opmerking tekent de ervaring van het leven die je in staat stelt het grootste leed te dragen. Pijn is een bijzondere grootheid die je niet alleen kan en hoeft te dragen.

Volleybal is allang niet meer het beste wat we doen. Dat bleek ook wel toen we als team in verwarring nog net een setje mee konden pikken. Vroeger (spreek uit “vchougâh”) spijkerden we nog eens een bal hard op de grond en sprongen we tot aan de oksels naar de netrand. Tegenwoordig zijn we er voor elkaar op een andere manier; we spelen zo fanatiek als we kunnen, hebben lol aan de bar, we ondersteunen als iemand een blessure heeft en als iemand het leed meemaakt dat Hans doorstaat zijn we er voor hem. Dat is wat je doet voor je maten, je vrienden. Dat tekent niet alleen ons team maar zelfs de hele vereniging. De hartverwarmende inzameling was daar een voorbeeld van.  Dat maakt een club nu echt koninklijk.

Heel langzaam en geniepig verdwijnt zo’n verhaal weer naar de achtergrond. Waar ik in het begin van de zomer nog opschrok van iedere melding van de NOS-App, betrapte ik me er daarna in de loop van de zomer op dat ik er ook dagen niet aan dacht. Inmiddels is het gevreesde waarheid geworden en heeft ook Hans een kruis te dragen. Net als ieder ander. Rob vertelt en passant dat hij net een man van 48 heeft begraven; zomaar gestorven. Ruud is zijn baan kwijt geraakt en de anderen zeiden niets maar ik ken de verhalen. Er staat geen maat op leed. Ook niet op liefde trouwens.  Liefde voor het spel, voor de teamsport…voor elkaar.

Als mannenclub zijn we weer bij elkaar. Was het oergezellig aan de bar, werd de wereldproblematiek opgelost in de kleedkamer, was er de gebruikelijke lol over de carpoolstrook en waren we weer later thuis dan we van te voren hadden bedacht.

Ik kan weer uitzien naar een heerlijk volleybaljaar. Kop op, we gaan er voor.

 

Marty