V.V. Wilhelmina

Soms kabbelt een seizoen richting het einde. De laatste loodjes. Je weet al dat je prolongeert, er hangt niets van de wedstrijden af. En dus doe je rustig aan. Helaas, Niet voor de krasse knarren. Twee wedstrijden in één week. Switch won weliswaar een set maar moest daarna zijn meerdere erkennen. Bij Leos was de tegenstand zo weinig dat we met een gerust gevoel in het veld stonden. Zelfs bij achterstand leefden we met de wetenschap dat zei nog minimaal 4 of 5 serveerfouten zouden maken. Mooi werk dus. Niet nodig, maar wel gewoon de punten en het plezier gehaald.

Al met al een leuk seizoen om op terug te kijken.  Is het dan zo rustig voorbij gegaan? Ach welnee, Onze reis begon ooit op een carpoolstrook om vervolgens met elkaar een tocht te maken langs vele velden. Ons schip was de teamspirit: Een oude piratenschuit met soms haperende kanonnen. De romp is met de jaren wat boller geworden en kraakt bij iedere beuk tegen de golven. Aan het roer kan eigenlijk iedereen wel staan. De zeilen staan bol en op het open water trekken we met elkaar de lijnen strak. Voor de wind blazen we richting de einder. Als we een ander schip zien gaan we er vol op af. Niets houdt ons tegen, die kunnen we hebben, enteren die schuit…Aaaarrrggh!!!  Feije driftig gebarend en aan een lijn trekkend die eigenlijk voor Bertus is. Rob is met de sextant in zijn handen een of andere meting aan het verrichten en tekent tegelijkertijd de uitbouw van de kajuit. Maarten hangt boven in het kraaiennest met het mes tussen de tanden iets onverstaanbaars te bulderen. Ruud en Henk staan als lange stevige masten genageld aan de romp, er zo voor zorgend dat er nog een zeil bij kan.  Ronald is van de koffie, met melk uit een door hem zelf gefabriceerde poedermachine, terwijl Hans hulp verleent bij de verschillende gewonden aan boord. Tsja, we komen  er niet geheel ongeschonden uit. Er zijn kapotte ruggen, tennisellebogen, zere knieën,  bloedneuzen en oogoperaties. In het ruim ligt de schat die iedere week goed wordt gevuld en weer geleegd bij vertrek uit een volgende haven. In ieder stadje een ander patatje.

Iedere week was weer een avontuur. Er werd hard gewerkt en ieder droeg zijn steentje bij. Zowel vóór, tijdens als ná de tocht. We vulden elkaar aan in tijden van nood. Als het goed ging schalden we “Johoo, en een fles met rum…” en als het iemand tegen zat leefden we mee, pinkte een traantje weg en spraken: “sterk spul hè…” Ons piratenleven bestaat bij de gratie van vertrouwen op elkaar, kameraadschap. Weten dat wat die ander doet, hij doet vanuit de beste bedoelingen en naar zijn beste kunnen. Niet omdat hij het zelf alleen zo leuk vindt, maar omdat het zo leuk is om dat met elkaar te doen. Als we dat eerste vonden waren we wel op een surfplank gaan staan. Nee, wij varen met elkaar… voor elkaar. En wat ons betreft varen we zo nog een paar jaar door.

En ikzelf…? Ach, ik zorg wel voor het scheepsjournaal.

Marty

Met de 4-0 overwinning tegen de Smashers van afgelopen vrijdag nog in de benen, zijn we gisteravond afgereisd naar Soesterberg. Spannend moment, om in de race te blijven voor de P/D wedstrijden in de 3^e klasse moeten we wederom met 4-0 winnen. Jullie begrijpen hopelijk wel dat wij voor de P van PROMOTIE gaan…..

De tas vol fris gewassen shirts was er klaar voor, voldoende water en tomeloze inzet…ingrediënten voor een leuke wedstrijd. We gingen vol varend van start. Al snel kwamen we voor te staan en leek de 1^e set voor ons te gaan worden. Echter aan het einde van de set hadden we moeite de pass te verwerken. Dat verrekte hoekje 1&2 ook…na een geweldige spelverdeelster wissel van coach Baukelien, was de setwinst voor ons.

En zo gingen we door…2^e set….moeizame 3^e set…..en tot slot een knallend uiteinde in de 4^e set. De pass ging lopen, super sets van Caby en Margriet, blok-en aanvalsdekking van Anja en Wimke, support van de bank van Noor , Baukelien, Nanda en een niet te stuiten Ellen en Annetta aan het net….we hebben ons doel bereikt!!

Vanavond mogen we nog een keer…..gelukkig bestaan er wasmachines en drogers. Caby gaat ervoor zorgen dat we vanavond net zo fris en fruitig in het veld staan als gisteren Onze laatste kans om te laten zien dat Dames 3 recht heeft op de 2^e plek in de 3^e klasse G competitie!! Goede runner-up voor VV Utrecht, de nummer 1……

In de sepia herinnering van vroeger was het een week voor Pasen altijd feest. De tijd van Haantje Pik. In het hart van de BibleBelt stonden op zaterdagochtend rijen dik voor de deur van bakker Koot die in de wijde omtrek als hofleverancier te boek stond. Men bestelde gerust 40 “Pikken” van deze lekkernij. Het recept was geheim en een iedere poging tot concurrentie was bij voorbaat tot mislukken gedoemd. In dat weekend gingen we bij mij oma langs, die voor ieder kleinkind een grote versie van de Pik had. Een zwaar gesuikerd en gekarameliseerd broodje dat zo zoet was dat je vullingen er spontaan uitspringen. “Hoantje Pik, wat bejje dik, van áchtur en van veuruh. Je zalur de broek door scheure..” De veluwse folklore blonk nu eenmaal niet uit in sterkte teksten. De oorspong van de hanenverering zal vast zo heidens zijn als maar kan, want christelijk Nederland koppelt het aan de intocht van Jezus die als koning Jeruzalem werd binnengehaald. Maar omdat de kerstboom en het eieren eten al werd toegestaan heeft de haan ook zijn vaste plek veroverd.

Hadden wij ook maar in rij gestaan en de suikers tot ons genomen. Wie weet werden wij dan ook nog als koningen binnengehaald binnen de stadsmuren van Amersfoort. Helaas!! Niets van dat alles. Eer de haan gekraaid had, hadden wij drie verloren sets achter de rug. Volgens Gary Lineker is voetbal een spelletje van 11 tegen 11, twee doelen, 90 minuten spelen en aan het eind heeft Duitsland gewonnen. Bij ons was het 6 tegen 6, één net, vier sets en aan het eind heeft Sovoco gewonnen. Dat geldt zeker voor dit seizoen, want ze staan nu toch echt wel afgetekend bovenaan. Op alle fronten was duidelijk dat zij aan de beterende hand waren; beter spel, betere kantine, betere zaal, betere TV met grootscherm (om voetbal te kijken). Ze lulde zelfs beter voor tijdens en na de wedstrijd. Een enkeling van ons poogde soms met bulderende stem er bovenuit te komen, maar veel meer dan een storm in een glas water veroorzaakte het niet. Al onze stoere praat over mogelijk promoveren werd verstomd door een afgetekend verlies. Zij speelde goed en wij slecht. Of speelde wij slecht door hun goede spel? Of speelde zij goed omdat wij niet goed waren? Waren wij niet goed genoeg om hun goed spel slecht te maken? Maakt eigenlijk niks uit. Wij kregen slechts een klein Oscartje voor beste Bijrol. Een setje cadeau.
En dus staan we met het einde van dit seizoen in zicht fictief op de plek waar we eigenlijk horen. Bij aanvang van de competitie werd de 3e plek als de meest ideale plek beschouwd, maar er gebeurt iets vreemds in de menselijke geest als promotie lonkt. De vertwijfeling slaat toe: “zullen we nog één jaartje, kunnen we het nog, de wedstrijden zijn wel veel leuker…”. In de psychologie noemt men dit cognitief dissonant en we doen er vrolijk aan mee om alleen maar de positieve zaken te bedenken die rechtvaardigen dat we gaan voor iets waarvan we weten dat het slecht voor ons is. Misschien doen we er goed aan deze drinkbeker aan ons voorbij te laten gaan. Eerlijk is eerlijk; het is geen bewuste keuze van ons. Dit Pilatus-oordeel is over ons afgeroepen door een betere tegenstander. Wij heffen onze armen, erkennen ons verlies en spelen volgend jaar waarschijnlijk toch weer in dezelfde klasse.
Maar, wacht! Symboliseert het Paasverhaal, analoog aan het leven ook niets iets van de overwinning op verliesmomenten? Wacht maar af. Wie weet komt onze opstanding nog wel en onze wraak kan in een PD-wedstrijd zoet zijn. Zoeter dan een Haantje Pik ooit gesmaakt heeft.
Marty

Resultaat telt,

0-1,0-2,1-2,2-2,3-2,3-3,3-4,3-5,3-6,4-6,5-6,6-6,7-6,8-6,8-7,8-8,8-9,9-9,10-9,11-9,12-9,13-9,14-9,15-9,15-10,15-11,16-11,16-12,16-13,16-14,Time-Out,17-14,17-15,17-16,18-16,19-16,19-17,19-18,20-18,20-19, Wissel, 21-19, 21-20, 22-21, 23-21, 24-21, 25-21!
0-1,0-2,1-2,2-2,3-2,3-3,3-4,3-5,3-6,4-6,5-6,6-6,7-6,8-6,8-7,8-8,8-9,9-9,10-9,11-9,12-9,13-9,14-9,15-9,15-10, Wissel, 15-11,16-11,16-12,16-13,16-14,17-14 Time Out,17-15,17-16,18-16, Time-Out, 19-16,19-17, 20-17, 21-17, Time-out, 22-17, 22-17, 23-17, 24-17, 25-17!!
0-1,0-2,1-2,2-2,3-2,Time-out, 3-3,3-4,3-5,3-6,4-6,5-6,6-6,7-6,Wissel,8-6,8-7,8-8,8-9,9-9,10-9,11-9,12-9,13-9,Time-out, 14-9,15-9,15-10,15-11,16-11,17-11,18-11,Wissel,18-12,18-13,19-13,Time-out,20-13,20-14,20-15,21-15,21-16,22-16,23-16,24-16, 25-16!!!
0-1,0-2,1-2,2-2,3-2,3-3,3-4,3-5,3-6,4-6,5-6,6-6,7-6,8-6,8-7,8-8,8-9,9-9,10-9,11-9,12-9,13-9,14-9,15-9,15-10,15-11,16-11,16-12,16-13,16-14,Time-Out,17-14,17-15,17-16,18-16,19-16,Time-out, 20-16,20-17,21-17,22-17,22-18,23-18,24-18,24-19,25-19!!!!
4-0 / 100 pnt. vr / 73 pnt. tgn / 9 Time-outs / 15 wedstrijden / 57 pnt. / 1 Teamschotel

Marty

What’s in the name

“Voleem – Wilhelmina”. Als dit als billboard langs de snelweg zou prijken kun je er een forse weddenschap op af sluiten dat niemand weet waar dat over gaat. Twee volleybalteams dus. In de voetballerij kom je ten minste nog de grote goden van weleer tegen. Wat dacht je van Ajax tegen Heracles. De godenzonen tegen de opperzoon van de oppergod. Dan steek je als verwijzing naar een koninginnetje uit de lage landen toch wat zwakjes af.  Wat te denken van de prachtige alliteratie Nec-Nac. Ik kan er niks aan doen, maar moet toch altijd een beetje denken aan Tic-Tac. De hockeyers doen het tenminste nog overzichtelijk met plaatsnamen als Bloemendaal – Laren. Al wordt KleinZwitserland tegen Pinoké ook wel weer lastig. Voor je het weet zitten er jodelende houten poppetjes op de tribune. De korfballers blinken nog minder uit en houden het gewoon op kleurnamen. Blauw-wit of OranjeZwart of zo. Nieuw shirtje aanschaffen en creatief doen met de kleur zit er dan niet in. Wat te denken van een ouderwetse naam als DOS. In mijn oude geboortedorp was een korfbalclub met de naam ODIK- Ons Doel Is Korfbal. Het was wel duidelijk waarom ze niet hoog speelden, want als het je doel is om ooit een keer korfbal te spelen, waar ben je dan nu in vredesnaam mee bezig.
Sommige clubs trachten hun specialiteit aan te duiden. Switch, Surf, Smash. Wordt dan wel weer lastig als je het penetratiesysteem goed onder de knie hebt en je de jeugdafdeling moet uitleggen wat het betekend, terwijl ze net de biologieles achter de rug hebben. Ik zie de eerste klachten van bezorgde ouders al voor me. Weer anderen kiezen een naam die gemakkelijk in een yell is over te nemen. Niet dat het er erg intelligent van wordt maar Almere Haven heeft het wel tot perfectie weten te brengen door ongeïnspireerd “Haovûh!!” te roepen.
Hoe clubs aan een naam komen en welke besluitvorming er aan ten grondslag ligt is nog niet goed onderzocht. Er is op internet van alles te vinden over hoe dieren aan een naam komen, of rivieren, orkanen, tankstations of zelfs pissebedden, maar niks over sportclubs. Ik heb al eerder vastgesteld dat wij met onze Koninklijke naam ons in goed gezelschap begeven. Voleem bleek niet te gaan over de hoogte van de waterstand in de rivier, maar over hun vechtlust in dit leuke spelletje. Ze wonnen gewoon de eerste twee sets, maar moesten in de mannen met blauw bloed alsnog hun meerdere erkennen. De naam zegt dus niet werkelijk alles. Al ben je nog zo vol van de sport en heb je zelfs dat in je naam verwerkt; als je 2-0 voorstaat en je gaat met verlies het veld af, snap ik best dat je niet als team een biertje hapt na de wedstrijd. Ik ben zo benieuwd naar hun aanstaande ledenvergadering en of er iemand is die het aandurft om de verenigingsnaam te veranderen in LegerEem. Wilhelmina heeft al een aantal abdicaties overleefd, dus ook als Alex de nertsmantel om heeft en de kroon op zijn kop prijkt heten wij nog steeds gewoon Wilhelmina.

Marty